Over stipjes en hartige chocolademuffins

Drieëntwintig-duizend-acht-honderd deelnemers, van wie meer met dan zonder supporters. Een mensenmassa als een mierenkolonie. De zon scheen, mijn armen en benen roken naar de zomer en de tram kwam ons bellend tegemoet. Wij op tijd, hij vol. Volgende.

10 Miles aan stipjes

Het leek alsof heel Vlaanderen was leeggelopen om Antwerpen te vullen. De rij in het park voor het bedrijventerrein deed dienst als wegwijzer. Of je ook moest aanschuiven als je je online had ingeschreven? De spottende blik verried van ja. Ik werd op de hielen gezeten door een paar neon steunkousen (een tik te letterlijk), mijn rug liet een traan, en toen stond ik in de tent. Veni vidi vici: blij met mijn borstnummer streed ik recht naar de bemoedigende Toi Toi-kabines, voorbij te zoute Oreo’s en langs zo’n loopheupding van hoofdsponsor AG. Toch maar meegegrist. Zo. Meer klaar word ik niet.

Heerlijk om samen zenuwachtig te zijn. Onze eerste echte loopwedstrijd voor de halve marathon.

Lies was in vorm. Springlevend en enthousiaster dan ik na Parijs had verwacht. Heerlijk om samen zenuwachtig te zijn. Onze eerste echte loopwedstrijd voor de halve marathon. Tussen haar lange collega’s, die vroegen naar ons doel. Ik schatte 1 uur 40, Lies bleef er nuchterder bij: de 16 km uitlopen zonder sirenes. Net als de rij aan het toilet hebben we ze overwonnen, de kilometers. Samen met 23.755 andere rode lopers en het Antwerpse brandweerkorps – vurig scanderend in vol ornaat. R e s p e c t.

Net als de rij aan het toilet hebben we ze overwonnen, de kilometers. Samen met 23.755 andere rode lopers en het Antwerpse brandweerkorps.

We werden over het hele parcours aangemoedigd door solidaire ijsjeslikkers en aan de finish getrakteerd op de fiere blikken van Silke en Tom. En een glas cava van Lies en Eiffage. Blij, trots, opgelucht, onze benen gesterkt door adrenaline. Tot op de tram. De overvolle ondergrondse tram die in de verkeerde richting reed. Na de stipjes hadden Tom en Lies elk een been vast. Iets minder volk opzoeken volgende keer, nog iets hartigers eten bij mijn fruit-en-granola-kommetje vooraf. En dat petje van de mama was misschien toch niet zo’n slecht idee geweest.

Hartige chocolademuffins met courgette

 Voor 10 muffins:

  • 1 courgette
  • 3 el gebroken lijnzaad
  • 200 g speltmeel
  • 75 g amandelmeel
  • 6 el cacaopoeder
  • 2 el kokosbloesemsuiker
  • 1 tl (wijnsteen)bakpoeder
  • 1 snuf zout
  • 1 tl natriumbicarbonaat
  • 4 el ahornsiroop
  • 85 g olijfolie
  • Amandelmelk
  • 4 handjes chocoladedruppels

Was de courgette en rasp ze fijn. Maak 3 flax eggs: giet 9 eetlepels warm water bij het gebroken lijnzaad en laat 2 minuten rusten. Doe ondertussen het meel in een kom met het cacaopoeder, de suiker, het bakpoeder, zout en baksoda. Maak een kuiltje in het midden en voeg de siroop, olie en flax eggs toe. Klop de natte ingrediënten door de droge en schenk er een scheut amandelmelk bij voor een homogeen en stevig (maar smeuïg) beslag. Spatel de courgette en chocolade erdoor en verdeel over 10 muffinvormpjes. Bak de cakejes 25 minuten in een warme oven van 175 °C.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s