Vrijdag.

Een fiets, blauwe lucht, blote benen en de zon. De wereld draait trager vanaf de pelouse in het Citadelpark. En blote tenen – ik heb mijn voeten uitgeveterd en mijn zolen ingegrast. ‘Rapprochez-vous. Regardez comme des amoureux.‘ Op twee stappen van mijn hoofd wordt een zwangerschap vastgelegd. De vader-in-wording wiebelt ongemakkelijk. De fotografe spiekt niet, ze ensceneert. Met mijn ogen dicht zie ik de Seine. De Notre-Dame, nog met torenspits. La Tour Eiffel. Ik zak diep in het donzige Airbnb-bed onder de glazen piramide van het Louvre. Mijn maag gromt om het stokbrood in mijn fietstas. Pesto-mozza-tomate. Wanneer mijn telefoon trilt, lig ik terug in Gent. Op de pelouse van het Citadelpark. Twee stappen verwijderd van l’amour au naturel.
Eau naturelle. Sinds mei plasticvrij is, drink ik mijn water trouw van de kraan – behalve op restaurant: daar is vreemdgaan de norm. De Belgische etiquette hinkelt achter of de tap wil enkel stromen voor personeel. Prijkt ongetwijfeld ergens bovenaan een lijstje: kraan opvoeden.
Wij hebben de eerste regel van het onze mooi afgestreept: tuinmuur afwerken. Het naakte halvevierkantemeterstukje Roussillion in het midden van het gazon is het stille bewijs van Tom en Peters slijplabeur. De nek van Tom en de benen van Peter komen aardig in de buurt, van dat Zuid-Franse oker. Mijn benen zien er nog uit als zonnecrème.
‘Volare, o-o … ’ Er fluit een merel in het Italiaans. Dan Spaans, West-Vlaams. De Gentse r rolt door mijn springkrullen naar een parkheuvel die aan de mijne grenst. Straks wandelen we een paar heuvels hogerop, Tom en ik. Mijn voeten zijn al klaar voor de West Highland Way, denk ik (over)moedig na één keer veertig kilometer strompelen door het Vlaamse kustzand. De Schotse specialiteiten kunnen ook wel tellen als coach.
ScotchNeat. Zo neat als het Scotch & Soda-vestje dat ik onverwachts uit de rekken van Katastof heb gevist. ‘Bon chic, bon genre.’ Dit jaar koop ik op schoenen en een trekuitrusting na enkel tweedehands. Bewust, zoals onze groenten-, olijven- en fruitronde op de markt. Of de lokale havermout van BE O. De familie-eitjes. En de kerstomaten, broccoli’s, pompoen, courgettes, kruiden, paprika’s, aardbeien … uit onze eigen minimoestuin binnenkort. Tenminste, als de bladluis uit de bloemenstrook het gazon niet oversteekt naar het terras.
Er kriebelt een mier over mijn middelteen. Zwart als een cacaonib. Bij wijze van brunch zal ik morgen een pot chocoloats naar binnen lepelen van de Nederkouter tot aan de Korenmarkt. Hete-havermout-met-krokante-noten-en-cacaonibs-en-banaan-en-bosbessen-en-ahornsiroop-en-chocolade-chocoloats van Oats Day Long. Ik zal minstens één hond, twee kinderen en een tiental dagjestoeristen jaloers maken. Met mijn pot. En mijn compleet bevredigde blik. Elke. schep. opnieuw.
Er beent een donkerblauwe vlek mijn richting uit. Despacito. Een knipoog en ik heb mijn kousen terug aan, mijn voeten ingeveterd. Ik ben nog niet gearriveerd of aangekoekt’, zegt Joke Van Leeuwen in ds Magazine. ‘Ik leer graag nieuwe dingen bij.’ Ik blijf ook onderweg. Naar de verjaardagsknuffel van Sebbie. De zon-zen-zweeftocht met de meisjes, op de schone vlotten van VlotGent. Thuis vraag ik ‘how to cut a man’s hair’ aan YouTube. En ik heb alweer iets bijgeleerd: Tom heeft een nieuwe snit. Cut.

 

Nog meer memorabels in mei: De Wilde Brouwers in Merelbeke met het team, La Bellezza in Lille, een dagje gelegenheidsmodel bij MAISTER, (veggie) balls @ the movies, Guido Gezelle achterna in Brugge.

Mijn volgende recept is een fluweelzachte chocoladetaart, but first

2 Replies to “Vrijdag.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s