Afternoon. Tea?

De lucht kleurt donker. ‘It’s spitting out’, zei de hostess in Drymen nog vanmorgen. ‘That’s nothing, really. As long as you can see Conic Hill, you’re fine. Otherwise, you will have to go around.’ Links en rechts blèren Shotse shapen, zoals Tom en ik ze op z’n “Keltisch” noemen. Hun dikke hoorns krullen triomfantelijk boven de rotsblokken uit. Dit is hún territorium.
‘Je vous en prie.’ Aan het volgende poortje maken we kennis met de Frenchie die de volledige tocht zal afleggen in korte broek en voetbalschoenen. Hij hobbelt met een poncho half over zijn rugzak gedrapeerd. Wanneer het begint te regenen, is zijn derrière het eerst doorweekt. ‘Een deel van The Hobbit zou hier opgenomen zijn, in de Highlands,’ bedenkt Tom hardop. Om dan over te gaan in: ‘Meu-eu. Moe-oe-oe. Moe-oe-oe-oe.’ De Hooglanders langs het pad stoppen met grazen en kijken ons bevreemdend na. Dikke, harige melkchocolade stieren – een kruising tussen een buffel en een golden retriever. Hoe hoger we klimmen, hoe meer de wind aan onze trekzak rukt.
Dag vier. Inventaris: 4 chocolate chip cookies, 6 energierepen (elk), 3 pakjes druivensuiker (elk) en 1 zakje notenmix, straks noodgedwongen ons middagmaal. Wanneer de andere hikers na de helft van de tocht opdrogen in het enige dorp – lees: hotel – langs de route, zullen wij overmoedig verder lopen. Om dan te beseffen dat de vlaag toch geen vlaag is en we onze scones nog niet hebben gesmeerd. En dringend moeten plassen, in mijn geval. ‘Ik ben niet honderd procent zeker, maar ik dénk dat mijn rechtervoet nat is’, zegt Tom tegen mijn rug. Het water klotst in mijn schoenen. Sinds de regen hebben we geen shapen meer gezien.‘Rozijntje? Nu moeten we er toch bijna zijn.’ Om vier uur zaten we te lunchen in de verwarmde badkamer van ons hotel – ik in bad, Tom naast mij op het toilet. Het pad van rots en aarde was veranderd in snelstromende beekjes om uiteindelijk uit te monden in één groot moerasgebied, met een verdwaald paar wandelschoenen op een eilandje gras. yes. we. did. We hebben nog nooit zo vast geslapen als in de streek van de whisky, neeps ’n tatties, dry rooms, beer-battered fish en doedelzakmuziek.

Drie weken na onze tocht in de West Highlands ruiken onze trekschoenen nog altijd naar avontuur. Uit heimwee naar Shotse shapen, namaaltijdlijks boeren, wildplassen, een hand langs de mijne, rust in mijn hoofd en een landschap uit de films bak ik een nieuwe lading vegan chocolate chip cookies. Voor bij onze afternoon tea.

Deze cookies zijn noteriger >
Snelle koekjes met banaan >

PS De Schotten houden ook van kraantjeswater. Zomaar overal.

Vegan chocolate chip cookies

Voor 9 koekjes:

  • 1 grote kop speltmeel (135 g)
  • 4 el kokosmeel
  • ½ tl baksoda
  • Snuif zout
  • 3 el kokosbloesemsuiker
  • ½ tl vanillearoma
  • 4 el rijstmelk (of andere plantaardige melk)
  • 3 el zonnebloemolie
  • 2 el gebroken lijnzaad
  • ½ kop purechocoladedruppels (ong. 70 g)

Laat het gebroken lijnzaad 2 minuten opzwellen in 6 eetlepels lauw water. Klop alle ingrediënten samen in de volgorde van het lijstje. De flax eggs, het papje van gebroken lijnzaad, voeg je toe als voorlaatste, voor de chocolade erin gaat. Maak met twee lepels ronde koekjes van het beslag en leg ze op een bakmat of een ingevette en bebloemde bakplaat. Bak de chocolate chip cookies 12 minuten goudbruin op 175 °C en laat ze afkoelen op een rooster. Tea time!

One Reply to “Afternoon. Tea?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s